# 46 Verveling en sensatie

Wanneer het leven minder onzeker wordt, neemt de behoefte aan sensatie toe. Of niet?

Een Rwandese vriend kwam op bezoek in Amsterdam. Toen Deo op het Centraal Station met zijn koffers de trap afliep, struikelde hij. Terwijl hij de hal in tuimelde, snelden mensen toe. Niemand lachte. Geen kring kijkers om hem heen. Alleen een paar helpende handen. Deo kon er niet over uit: dat hij niet het middelpunt werd van een schaterende menigte. Was hem dit in Afrika overkomen, dan was hij alleen gelaten en uitgelachen.

Ik denk aan Deo als ik een essay van Cyrille Offermans lees. Het gaat over Nederlandse kinderen die opdringerig zijn en jengelen, over “brutale, agressieve jongeren die aan god noch gebod een boodschap hebben” en over hun Nederlandse ouders die ongeremd, lomp en egocentrisch zijn – van opvoeden geen benul.

De “structurele oorzaak” van het wangedrag ligt volgens Offermans in verveling. “Want ze vervelen zich te pletter, die vervelende jongeren, ze zoeken opwinding die het leven kennelijk niet meer automatisch in voldoende hoeveelheden te bieden heeft.”

Het is de schuld van de vooruitgang dat we geen echte uitdaging meer treffen – een waarbij je je leven niet zeker bent. Daarom zoeken we kicks die de lamlendigheid verdrijven.

Dat is anders wanneer het leven meer onzekerheden heeft, meent Offermans. Wanneer je afhankelijk bent van de natuur, wanneer je ’s morgens niet weet of je ’s avonds je kinderen te eten kunt geven, dan dwingt het bestaan je tot inzet van alle krachten.

Maar Oeganda daagt de essayist uit. Genoeg mensen die leven onder de armoedegrens. Een kind kan sterven aan malaria. De kans op beroving stijgt. Is met de struggle for life de sensatiezucht gestild? Ik kan het moeilijk geloven. Ik sla een serieuze krant open en knal op foto’s van vier mannen op een rij, hun afgehakte hoofden langszij. De bandieten werden opgepakt voor een overval en een boze menigte hakte hen de kop af. Roddelkrant Red Pepper laat dagelijks onthoofde lijken zien, een pagina verder staan de chicks van de dag.

Nu worden kranten wel gelezen door middenklassers die hun leven zeker zijn. Maar juist de mensen die vechten voor hun bestaan zijn de sensatiemakers, zij die onthoofden en houden van leedvermaak.

**
Verveling en sensatie verscheen in Internationale Samenwerking van september 2008

Advertenties

Over Marcia Luyten

Welkom in mijn wereld, ergens tussen Afrika en Amsterdam. Mijn leven als journalist, publicist en debater heeft verschillende huizen: krant, weekblad, website en boek. Podium, radio of tv. De locaties mogen verschillen, ik doe steeds hetzelfde. Vooruit, bijna hetzelfde dan. Ik zie iets groots in iets kleins en daarover schrijf of vertel ik een verhaal. Het moet een plezier zijn om naar te luisteren, zo rijk aan informatie dat je meer weet dan voorheen, subtiel genoeg om je ongemerkt een analyse mee te geven. Je zou kunnen zeggen dat ik sociaal-culturele, politieke en maatschappelijke ontwikkelingen beschrijf, maar dat staat wat bombastisch. Zoals Martin van Amerongen antwoordde toen ik, student nog, hem zei dat ik graag politiek journalist zou worden: “Zozo, niet minder dan dat?”
Dit bericht werd geplaatst in Afrikalog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s