# 45 Jatten van slappe witten

Van diefstal doe je aangifte, zeker als je bent bestolen door je eigen personeel. Maar wat als de politie wil bewijzen dat ze haar werk goed doet en iedere verdachte zal opsluiten?

Net 18 uur in Afrika waren onze vrienden een deel van hun reisbudget kwijt. Ze hadden nog geen cent uitgegeven. De 350 dollar waren gestolen. Uit mijn huis.

Het leek Cluedo – who did it met bier aan de keukentafel. De diefstal is moeilijk te reconstrueren want al die tijd waren we thuis. Crime site coördinaten: het geld lag in het gastenhuisje. ‘s Avonds, na aankomst, en ’s morgens was het huisje twee keer twee uur leeg. Toen zaten wij op de veranda, vlakbij. Die avond werkten onze twee vaste bewakers. De volgende ochtend waren er een onbekende bewaker – een invaller, onze tuinman en de kok.

De oplossing lijkt simpel: een van de nachtwachten heeft geld gepakt uit de portemonnee die toen op tafel lag (’s Ochtends zat het geld in een doos in een kastje). Maar zouden onze bewakers dat wagen? Het maandsalaris dat ze krijgen van de werkgever van mijn man, vullen wij met meer dan de helft aan. Ze hebben een huisje, een luie stoel en krijgen eten. Wetende dat ze het elders met minder moeten doen, wanen wij ons zeker van hun trouw. Zou de dagwacht het hebben gedaan, dan had hij veel ogen om hem heen. De kok die het gastenhuisje binnenmag – om te poetsen – deed die ochtend boodschappen. Opgelucht bevestig ik haar alibi. Ik ben aan haar gehecht én denk dat ze durft te stelen.

Blijft het een onverdraaglijk idee dat mensen in onze nabijheid jatten. We zeggen dan ook dat onze vrienden aangifte moeten doen bij de politie.

Daar verdringen zich twee kwaden. De politie is geen servicegerichte burgervriend, maar een beambte met een eigen agenda: die wil wat overhouden. Daar staat wel iets tegenover: bij een bestolen witte zal worden bewezen dat de Oegandese politie haar taak serieus neemt. Met de recherche in huis, gaat de controle verloren. Dan kan het hele personeel voor verhoor worden meegenomen. Mogelijk zitten ze dagenlang gevangen. De verhoortechnieken zijn ruig want een dader moet worden gevonden. Ik zie mijn Moses en Maureen al mishandeld.

Onze vrienden nemen hun verlies. De misdaad blijft zonder sancties. Dief lacht zich slap. Slappe witten.

**
Jatten van slappe witten verscheen eerder in De Pers van 20 augustus 2008

Advertenties

Over Marcia Luyten

Welkom in mijn wereld, ergens tussen Afrika en Amsterdam. Mijn leven als journalist, publicist en debater heeft verschillende huizen: krant, weekblad, website en boek. Podium, radio of tv. De locaties mogen verschillen, ik doe steeds hetzelfde. Vooruit, bijna hetzelfde dan. Ik zie iets groots in iets kleins en daarover schrijf of vertel ik een verhaal. Het moet een plezier zijn om naar te luisteren, zo rijk aan informatie dat je meer weet dan voorheen, subtiel genoeg om je ongemerkt een analyse mee te geven. Je zou kunnen zeggen dat ik sociaal-culturele, politieke en maatschappelijke ontwikkelingen beschrijf, maar dat staat wat bombastisch. Zoals Martin van Amerongen antwoordde toen ik, student nog, hem zei dat ik graag politiek journalist zou worden: “Zozo, niet minder dan dat?”
Dit bericht werd geplaatst in Afrikalog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s