# 33 Strijd met wilde dieren

Net als Merly Streep in Out of Africa hou ik me in Afrika de wilde beesten van het lijf. Maar mijn strijd is romantisch noch exotisch.

Gister nog eens Out of Africa gekeken. Het is een beetje geromantiseerd, maar in een tent op safari is het in het hart van Afrika nog net zo magisch. Alleen drinken wij onze wijn dan niet uit glazen op pootjes.

Ook heb ik nooit als Meryl Streep leeuwen verjaagd. Het dichtst bij een leeuw was ik in Oeganda’s dierentuin. Daar slofte een oudje achter een hek van gaas. Ik kon hem zo aaien. Mijn lief ging iets te dichtbij. Met een even verveelde als geoefende beweging draaide de leeuw zich om en spoot een luchtje in lief zijn nek. Leeuwen in het wild zag ik alleen vanuit de auto.

Dat neemt niet weg dat we allerlei beesten pareren. Met apen vechten we om fruit in onze tuin. Zij lusten avocado, papaya en banaan rauw: 3-0. Alleen jackfruit van de broodvruchtboom laten ze hangen tot die overrijp uit de boom valt en barst. Die stekelige bommen krijgen ze ook met handige apentrucs moeilijk open, dus soms halen wij – triomfantelijk – weezoete broodvrucht naar binnen.

Cobra’s en mamba’s weren we door zwaar gif de tuin in te blazen. Kakkerlakken worden eens per 3 maanden uitgeroeid. Malariamuggen treffen we vooral op reis.

Mijn echte nederlaag is exotisch noch heldhaftig. Ik delf het onderspit op mijn eigen kop. Daar is een luis zo groot als een mier ingetrokken. Ze bijt venijnig, d’r bulten jeuken, ze legt honderd eieren per dag, gaat ’s nachts uit wandelen en eet dan van rug en dij. Ergst van al: ze is niet kapot te krijgen.

Je moet er met een hamer op tikken wil ze barsten. Alle hier gekochte en uit Nederland gestuurde flesjes werken niet. Althans, de luis blijft leven. Het haar is dood.

De wanhoop nabij durf ik geen reply meer te sturen aan de vriendin die met haar gezin te logeren was en haar meenam, bang dat ik erg onaardig ben over iets waar ze niet veel aan kan doen. Behalve niet komen dan, en dat is alweer zo wat.

Dat zag je Streep weer niet doen, hysterisch krabben. Háár haar werd niet gevlooid, het werd door Redford met verliefd genoegen in een teil gewassen.

**
Strijd met wilde dieren verscheen als column in De Pers op 16 april 2008

Advertenties

Over Marcia Luyten

Welkom in mijn wereld, ergens tussen Afrika en Amsterdam. Mijn leven als journalist, publicist en debater heeft verschillende huizen: krant, weekblad, website en boek. Podium, radio of tv. De locaties mogen verschillen, ik doe steeds hetzelfde. Vooruit, bijna hetzelfde dan. Ik zie iets groots in iets kleins en daarover schrijf of vertel ik een verhaal. Het moet een plezier zijn om naar te luisteren, zo rijk aan informatie dat je meer weet dan voorheen, subtiel genoeg om je ongemerkt een analyse mee te geven. Je zou kunnen zeggen dat ik sociaal-culturele, politieke en maatschappelijke ontwikkelingen beschrijf, maar dat staat wat bombastisch. Zoals Martin van Amerongen antwoordde toen ik, student nog, hem zei dat ik graag politiek journalist zou worden: “Zozo, niet minder dan dat?”
Dit bericht werd geplaatst in Afrikalog en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s