# 26 Twee baby’s in een sporttas

Op dezelfde dag worden in dezelfde stad twee baby’s in een sporttas vervoerd. Daar houdt de overeenkomst op.

Op de eerste januari zaten in Kampala twee baby’s in een sporttas. Allebei waren ze net een. Allebei werden ze gedragen door hun vader. Tijd, plaats en handeling waren hetzelfde. Alleen het universum was anders.

Danababy had een lichtblauw jurkje aan. Gesteven witte polkadotten en een strik op de rug – haar oma kocht het op een Franse brocante. Ze zat bovenop haar zonwerende zwempak en een stapel handdoeken. De handjes met kuiltjes waar knokkels komen, bungelden langs de tas. Over de tasrand heen keek ze even guitig als haar vader die met bekijks zijn dochter over het terras naar het pierebadje droeg. “Als je dat als Afrikaan probeert, houden ze je aan”, lachte een Oegandees.

Virginiababy droeg een goor gewassen rompertje met spuug en poep erop. Daaromheen was een doek gewikkeld alsof ze nog voor kerstkind moest spelen. Dan nog een wikkeldoek – niet om haar warm te houden, dat hoefde niet meer. Ze was tot op het bot koud.

Was Dana in de tas haar vaders paradepaardje. Virginia mocht niet worden gezien.

Virginia werd een week eerder ziek. Diarree, overgeven, alsmaar warmer en steeds minder wakker. Toen haar moeder haar naar het ziekenhuis bracht, was er niet veel meer te doen. Virginia ging dood.

Haar vader is loonarbeider. Nu eens sjouwt hij hier, dan weer daar, een vast inkomen heeft hij niet en het ziekenhuis kan hij eigenlijk niet betalen. Nu was zijn meisje dood en moest hij haar begraven. Niet in Kampala. In Teso-grond, honderden kilometers noordelijker, waar hij en zijn vrouw zijn geboren.

De baby kon alleen mee uit het ziekenhuis via het mortuarium, in een lijkkistje. Maar voor de extra rekening van het mortuarium, noch voor een doodskist had de vader geld. Dus kocht hij de meelevende dokter om. Die liep weg zodat hij zijn baby ongezien in zijn sporttas kon stoppen.

Bij de uitgang had hij vijfduizend Shilling nodig om de bewakers opzij te laten kijken. Van daar tot in Teso-land was het bidden dat op straat en in het taxibusje niemand hem zou vragen zijn tas open te maken. De vader van Virginiababy had geluk en werd niet tegengehouden.

***

Twee baby’s in een sporttas verscheen in Internationale Samenwerking februari 2008

Advertenties

Over Marcia Luyten

Welkom in mijn wereld, ergens tussen Afrika en Amsterdam. Mijn leven als journalist, publicist en debater heeft verschillende huizen: krant, weekblad, website en boek. Podium, radio of tv. De locaties mogen verschillen, ik doe steeds hetzelfde. Vooruit, bijna hetzelfde dan. Ik zie iets groots in iets kleins en daarover schrijf of vertel ik een verhaal. Het moet een plezier zijn om naar te luisteren, zo rijk aan informatie dat je meer weet dan voorheen, subtiel genoeg om je ongemerkt een analyse mee te geven. Je zou kunnen zeggen dat ik sociaal-culturele, politieke en maatschappelijke ontwikkelingen beschrijf, maar dat staat wat bombastisch. Zoals Martin van Amerongen antwoordde toen ik, student nog, hem zei dat ik graag politiek journalist zou worden: “Zozo, niet minder dan dat?”
Dit bericht werd geplaatst in Afrikalog en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s