# 16 Tropisch waterparadijs

Wanneer de wolken barsten verschuilen witten en rijke zwarten zich in hun villa’s. Maar in de kleine huisjes is op het water gewacht.

De eerste druppels vallen als we de poort uitrijden. Voor we onze heuvel af zijn, is het zicht nog maar een paar meter. Als een blinde zo voorzichtig rolt de jeep verder naar beneden; nietsziend en niet wetend waar het huis staat van onze tuinman die net vader is.

Boven aan de berg, waar villa’s achter muren staan, is de straat verlaten. Beneden bij de kleine, aaneengeregen huisjes, barst met de bui het leven los. Van alle kanten komen kinderen aanrennen. Met grote halen gaan ze door de regen – niet op de vlucht voor het nat, ze zijn er naar op weg. In hun sprint trekken ze hun kleren uit om gek en gelukkig te dansen op het asfalt. Alsof er een choreograaf in het spel is, gaan ze allemaal liggen, armen en benen wijd en nog steeds gillend van plezier.

Het stortbad is ruiger dan uit een emmerbrede douchekop. Thuis hebben ze geen douche. Niet eens een kraan. Water om te wassen – en om te koken en drinken, komt uit de gele jerrycan die elke morgen voor de zon opgaat aan de buurtkraan wordt gevuld. Dat is altijd zuinig aan.

Tenslotte kruipen ze in de watergoot naast het asfalt. Die is een kind breed. Kop-staart-kop-staart liggen ze daar in de stortvloed, alsof ze zijn blijven steken in een waterglijbaan.

We zijn nog geen vijf meter verder of een ander slag wateraanbidders komt de straat op: jonge vrouwen met zware zakken. Boven de waterval in de goot langs de weg keren de vrouwen de zakken om. Hun vuil landt in de stroom die de deinende bonte brei van wortelschil, blik en plastic met zijn kolk meeneemt.

Vuilnis wordt alleen opgehaald bij mensen die daar een bedrijfje voor betalen; alleen boven op de berg dus. Er zijn ook geen straatbakken waar je eens wat in kunt achterlaten, dus zijn er twee opties: je steekt je troep in de fik. Of je wacht op het water.

Helemaal beneden wacht onder een wankele plu de tuinman. Ook hem kan de regen niet schelen. Zijn baas komt op bezoek. Door het plezier aangestoken stappen we het water in.

***

Tropisch Waterparadijs verscheen 24 oktober 2007 in Dagblad De Pers

Advertenties

Over Marcia Luyten

Welkom in mijn wereld, ergens tussen Afrika en Amsterdam. Mijn leven als journalist, publicist en debater heeft verschillende huizen: krant, weekblad, website en boek. Podium, radio of tv. De locaties mogen verschillen, ik doe steeds hetzelfde. Vooruit, bijna hetzelfde dan. Ik zie iets groots in iets kleins en daarover schrijf of vertel ik een verhaal. Het moet een plezier zijn om naar te luisteren, zo rijk aan informatie dat je meer weet dan voorheen, subtiel genoeg om je ongemerkt een analyse mee te geven. Je zou kunnen zeggen dat ik sociaal-culturele, politieke en maatschappelijke ontwikkelingen beschrijf, maar dat staat wat bombastisch. Zoals Martin van Amerongen antwoordde toen ik, student nog, hem zei dat ik graag politiek journalist zou worden: “Zozo, niet minder dan dat?”
Dit bericht werd geplaatst in Afrikalog en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s