De vergelijking met het oude Rome dringt zich op. Caesar kreeg even ruimte van de senaat om problemen op te lossen. Voor het gemak, en vooral natuurlijk in naam het landsbelang (hee, Rutte noemt dat het “magische woord” ook steeds meer…), benoemde hij zichzelf tot dictator voor het leven, waarvan dan weer ons woord “keizer” van is afgeleid. Hee, ook dat verklaart al veel, zo doe je dat dus.

Kortom, l’histoire se répète, wat kunnen en moeten we daarvan leren, al is het tegen beter weten in. Beelden van 14-18 en 40-45 komen ook naar boven. Toeval bestaat niet, maar is wel net zo logisch als onvermijdbaar. De wet van Murphy bestaat echter wel en samen met het “Peter Principle” is dit een gevaarlijke combinatie.

We stonden erbij en keken ernaar. Voer voor journalisten. Ik denk ook niet dat Rutte fantasieën heeft over legergroen met epauletten en centripetale macht, maar het proces waar hij en met hem andere Europese leiders in verzeilt geraakt is, kan soms een eigen dynamiek krijgen. Wat velen vergeten, of niet weten, is dat Hitler in het begin in het zadel is gehesen door vooral de farmaceutische industrie, die droomde van één grote onbelemmerende Europese markt voor zijn producten. De rest is geschiedenis. Rutte heeft het ook steeds meer over het grote belang van de afzetmarkt voor Nederlandse producten. Toeval? Ik maak uiteraard geen vergelijking, maar er zijn wel overeenkomsten voor de oplettende lezertjes.

Europa onder één bestuur. Caesar droomde ervan, de farmaceutische industrie eveneens en nu is het dan de beurt aan dictator nr. 3. Brussel. Elk voordeel heeft zijn nadeel. Een van die nadelen is de bijkomende democratie. Begonnen in het oude Griekenland om problemen op te lossen, maar altijd vooral gericht op de korte termijn. Laten we niet vergeten dat de democratie begonnen is door je voorkeur op een scherf te kerven, dus eerst moet je wat kapot maken om het te herstellen. De Grieken weten er alles van; democratie lost geen structurele problemen op, geven alleen uitstel totdat de meest geschikte dictator zich aandient. Dan eet de revolutie weer zijn eigen kinderen op en beginnen we weer met een “schone” lei. Berlusconi weet er alles van.

Wie is de volgende? Wie het weet mag het zeggen. De toekomst is vaak een spiegel van het verleden en we weten hoe het met Caesar en andere Europese groot dromers vergaan is. Wie trekken er in Brussel nu echt aan de touwtjes? Wie is eigenlijk “Brussel”? Unilever, Shell, BAE Systems, Bill Gates, Tata, of nu al China? Wie heeft het meeste belang bij die ene, grote Europese markt?

Was de toelating van Griekenland een gecalculeerde vergissing? De daardoor ontstane chaos heeft toch ook weer veel voordelen. Welke grote “leider” gaat het oplossen en hoe zal het bijbehorende “zwarte pieten” uitpakken, wie krijgt de schuld van de problemen, waar gaan we onze pijlen op richten? Weer op links, of op de democratie? Een bevolkingsgroep of toch maar een religie. Alles is goed, als het zich maar niet massaal kan verdedigen, dan het vuurtje goed aanwakkeren en er alles aan doen dat de strijd lang duurt. Dat loont het meest. Wordt vervolgt.

Nog 1 vraag: het schijnt dat er valse versies van Invisible Children of Kony12 op internet rondwaren om geld te vangen. Weet jij hoe je die kunt herkennen?

Tatiana

Eigenlijk weten we allemaal dat de rol van internationale NGOs sterk afgebouwd moeten worden, is uit de tijd. Limburg heeft geen mijnen meer, we namen afscheid van DAF, Fokker, Twente staat niet meer voor textiel, etc.

Maar wat doen we dan met al die mensen en kantoren in Nederland en Afrika? dus blijven we voortmodderen en roeien we met de riemen die we hebben. Met een nieuw etiket op oude flessen ziet het er van buiten weer aardig uit terwijl de inhoud verzuurt. Jammer, de goede niet te nagesproken uiteraard, maar hoe lang is dit nog vol te houden? Herfkens wilde 12 jaar geleden al meer effectieve hulp, en wat zijn we inmiddels opgeschoten? Je kan eigenlijk ook niet van de sector zelf vragen zich grotendeels op te heffen!

Toch zal het moeten. Bij FairWater geven we al een nieuwe richting aan voor in de watersector. Via het lokale bedrijfsleven in Afrika rehabiliteren we kapotte waterpompen voor 2.500 euro per stuk met een zeer duurzame Nederlandse pomp + onderhoud. Dat is een investering van 0,5 $ per persoon. Bij “traditionele” NGO aanpak is dat ruim 10x duurder. Harde cijfers waar men op den duur niet omheen kan.

Ja, het kan dus en moet dus anders. Helaas voor veel NGOs betekent dat inpakken en wegwezen.

Maar was dat eigenlijk niet altijd al de bedoeling, vroeg of laat? Afrika kan het nu echt grotendeels zelf. Laten we ze dus niet langer in de weg lopen en overgaan naar OS 2.0 dus Ondernemend Samenwerken.

De 0,7 kan dan terug naar 0,2 met daarbij de aantekening dat bedrijven die in OS landen investeren hierbij op eenvoudige wijze gesteund worden.

…